car parts shop - 370m Opoltrans Generała Augusta Emila Fieldorfa-Nila, 20 66-400 Gorzów Wielkopolski Kiosk - 596m - Generała Tadeusza Bora-Komorowskiego, 13 Convenience shop - 645m Żabka Obrońców Pokoju, 8/2A 66-400 Gorzów Wielkopolski ul. gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila” 13 (wcześniej ul. gen. Zygmunta Berlinga 13) 85 - 796 Bydgoszcz tel.(52) 343-66-67, fax.(52) 343-65-95 e-mail: liceum@liceumxv.edu.pl Kontakt w sprawie obiektów sportowych: 885-906-191 . Lokalizacja szkoły - zdjęcie satelitarne Generała Augusta Fieldorfa-Nila 17, Częstochowa, phone, opening hours, photo, map, location Wały Generała Józefa Dwernickiego 117/121 lok 214, 42-202 Statut Branżowej Szkoły I stopnia im. gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila” w Międzyrzeczu 4 Przepisy definiujące Ilekroć w Statucie jest mowa o: 1. Szkole – należy przez to rozumieć Branżową Szkołę I stopnia im. gen. Augusta Emila Fieldorfa "Nila" w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Międzyrzeczu; 2. Directions to Generała Augusta Emila Fieldorfa „Nila” (Lódz) with public transportation. The following transit lines have routes that pass near Generała Augusta Emila Fieldorfa „Nila” Bus : 76 81 89; Train : LKA What time is the last Train to Generała Augusta Emila Fieldorfa in Świdnica? The D4 is the last Train that goes to Generała Augusta Emila Fieldorfa in Świdnica. It stops nearby at 11:58 PM. 1LRHa. ulica gen. A. E. Fieldorfa "Nila", 03-982, Praga-Południe, Warszawa, Woj. Mazowieckie, 03-982 Warszawa POL Poczta Warszawa ul. Abrahama 12Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:blok mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 08:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Generała Augusta Emila Fieldorfa "Nila" 41Placówka oddalona o placówki:Agencja Pocztowa Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 09:00-15:00, 16:00-19:00sobota:09:00-13:00, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Samolotowa 4Placówka oddalona o placówki:Urząd Pocztowy Godziny otwarcia:08:00-21:00sobota:08:00-14:00, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Szkoły Orląt 4Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:Lokal usługowo-handlowy Godziny otwarcia:Poniedziałek: 13:00-20:00. Wtorek: 09:00-16:00. Środa: 12:30-19:30. Czwartek: 09:00-16:00. Piątek: 12:30-19:30sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Skalskiego 3Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:budynek mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 08:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Międzyborska 48Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 8:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. 1 Praskiego Pułku Wp 9Placówka oddalona o placówki:Urząd Pocztowy Lokalizacja:Budynek wolnostojący Godziny otwarcia:08:00-20:00sobota:08:00-14:00, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Ostrzycka 2/4Placówka oddalona o placówki:Urząd Pocztowy Lokalizacja:Pawilon handlowo-usługowy Godziny otwarcia:08:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa Al. Stanów Zjednoczonych 51Placówka oddalona o placówki:Urząd Pocztowy Lokalizacja:Osiedle Młodych Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 08:00-20:00sobota:08:00-14:00, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Majdańska 13Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:Osiedle Młodych Godziny otwarcia:Poniedziałek: 08:00-20:00. Wtorek: 08:00-19:00. Środa: 08:00-19:00. Czwartek: 08:00-19:00. Piątek: 08:00-19:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Łukowska 2aPlacówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:Budynek mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 8:00-19:00sobota:08:00-13:30, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa Plac Piotra Szembeka 1Placówka oddalona o placówki:Urząd Pocztowy Lokalizacja:Budynek mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 08:00-21:00sobota:08:00-14:00, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Międzyborska 75APlacówka oddalona o placówki:Agencja Pocztowa Godziny otwarcia: poniedziałek: 12:00-20:00, wtorek: 12:00-18:00, środa: 12:00-18:00, czwartek: 10:00-16:00, piątek: 10:00-16:00 sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Egipska 7Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:pawilon handlowo-usługowy Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 08:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Grochowska 23/31Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:budynek wolnostojący Godziny otwarcia:poniedziałek: 14:00-20:00, wtorek: 09:00-15:00, środa - czwartek: 13:00-19:00, piątek: 09:00-15:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Grochowska 178/184Placówka oddalona o placówki:Agencja Pocztowa Lokalizacja:budynek handlowo-usługowy Godziny otwarcia:poniedziałek: 08:15-16:30, wtorek: 11:45-20:00, środa - czwartek: 08:15-16:30, piątek: 10:00-18:15sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Zwycięzców 46Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:Pawilon handlowo-usługowy Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 8:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Serocka 25Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:Budynek mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 8:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Kobielska 17Placówka oddalona o placówki:Filia Urzędu Pocztowego Lokalizacja:Blok mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 8:00-20:00sobota:nieczynna, niedziela:nieczynna. Poczta Warszawa ul. Grochowska 246Placówka oddalona o placówki:Urząd Pocztowy Lokalizacja:Blok mieszkalny Godziny otwarcia:poniedziałek - piątek: 08:00-20:00sobota:08:00-14:00, niedziela:nieczynna. 24 lutego 1953 r., po sfingowanym procesie i licznych torturach ze strony funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, w warszawskim więzieniu mokotowskim wykonano wyrok śmierci na gen. Auguście Emilu Fieldorfie. Ta zbrodnia sądowa sprzed 69 lat pozostaje nierozliczona – jej sprawcy nie zostali ukarani. Nie odnaleziono też miejsca pochówku ciała „Nila”. Całe życie gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila” było zdeterminowane dążeniem do jednego celu – zapewnienia pełnej niepodległości Rzeczpospolitej Polskiej. Podczas I wojny światowej jako ochotnik walczył w Legionach Polskich, a wraz z odzyskaniem niepodległości wstąpił w szeregi odrodzonego Wojska Polskiego. Był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej. Gdy wybuchła II wojny światowa, początkowo dowodził 51. Pułkiem Strzelców Kresowych w Brzeżanach. Następnie, wybierając drogę przez Węgry, dotarł do Francji, gdzie uzyskał awans na stopień pułkownika. Po klęsce Francuzów udał się do Wielkiej Brytanii; tam został mianowany emisariuszem rządu RP na uchodźstwie. Od tego czasu rozpoczęła się działalność konspiracyjna generała, który 6 września 1940 r. wrócił do okupowanej Polski. Początki działań konspiracyjnych Fieldorfa to aktywność w szeregach Związku Walki Zbrojnej. Od końca 1942 r. do marca 1944 r. był dowódcą Kedywu KG AK; z tego okresu pochodzi jego konspiracyjny pseudonim „Nil”. Pod jego komendą przeprowadzono kilkaset udanych akcji sabotażowych i dywersyjnych. Oprócz ataków na obiekty infrastruktury, takie jak niemieckie magazyny wojskowe, mosty czy tory kolejowe, egzekutorzy Kedywu wykonali ponad 2 tys. wyroków śmierci na Niemcach i kolaborantach Gestapo. Wobec rychłego przesunięcia frontu wschodniego na zachód, przybycia na ziemie polskie oddziałów Armii Czerwonej i zagrożenia ponowną sowiecką okupacją, w I połowie 1944 r. w strukturach AK utworzono silnie zakonspirowaną organizację „Niepodległość” (kryptonim „NIE”). Celem grupy, którą tworzył gen. Fieldorf, miała być walka o zachowanie niezawisłości Polski. Organizacja miała przejąć zadania rozwiązanej 19 stycznia 1945 r. Armii Krajowej. Generał Fieldorf wpadł z ręce sowieckich oprawców z NKWD 7 marca 1945 r. w Milanówku, kiedy został przypadkowo aresztowany. Nie rozpoznano go, gdyż posługiwał się fałszywym nazwiskiem Walenty Gdanicki. Zatrzymanie oznaczało jednak aresztowanie i zsyłkę do obozów pracy na Uralu. Do Polski wrócił w 1947 r., zamieszkał na Podlasiu, a docelowo zamierzał osiąść w Łodzi. Najprawdopodobniej nie chciał już prowadzić działalności konspiracyjnej, co mogą potwierdzać jego późniejsze działania. Zawierzywszy ustawie o amnestii z 1947 r., dobrowolnie ujawnił się w lutym 1948 r., zgłaszając się do łódzkiej WKU. Tam został już zarejestrowany jako generał, choć nadal pod nieprawdziwym imieniem i nazwiskiem. Gdy późną jesienią 1950 r. ponownie stawił się w komendzie uzupełnień, w celu uregulowania formalności i udokumentowania służby wojskowej, został aresztowany przez funkcjonariuszy UB. Generała przewieziono do więzienia mokotowskiego przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie, gdzie spędził już resztę życia. Wiadomo, że funkcjonariusze usiłowali zmusić go do współpracy z aparatem bezpieczeństwa, lecz „Nil” był niewzruszony. Najprawdopodobniej to stało się bezpośrednią przyczyną wydania wyroku śmierci. Śledztwo przeciwko gen. Fieldorfowi wszczęto 20 grudnia 1950 r. Trwało ono do końca lipca 1951 r. W tym czasie „Nil” był głodzony i torturowany. Sfingowany proces generała przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie ruszył 16 kwietnia 1952 r. Akt oskarżenia obejmował wiele zarzutów, w tym zwalczanie sowieckiej partyzantki czy „obywateli narodowości żydowskiej”. Sędzia Maria Gurowska skazała gen. Fieldorfa na karę śmierci przez powieszenie. Sąd wojewódzki nie skorzystał z prawa łaski, a w uzasadnieniu podano, że „[…] skazany wykazał wielkie natężenie woli przestępczej”. Wyrok został zatwierdzony na mocy decyzji Sądu Najwyższego z 20 października 1952 r. Rada Państwa również nie zamierzała ułaskawiać „Nila”. Ostatecznie 24 lutego 1953 r. został on zamordowany w majestacie ówczesnego prawa, w mokotowskim więzieniu. Dotąd nie udało się jednoznacznie ustalić miejsca spoczynku doczesnych szczątków gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”. Wiele wskazuje na to, że pochowano go na terenie Wojskowych Powązek w Warszawie, gdzie znajduje się jego symboliczny grób. Generał August Emil Fieldorf „Nil” został zrehabilitowany dopiero 36 lat po śmierci, w 1989 r. W 1992 r. wszczęto śledztwo przeciwko sprawcom mordu sądowego na gen. Fieldorfie. Akty oskarżenia udało się sformułować jedynie w przypadku sędzi Marii Gurowskiej, która wydała wyrok śmierci, i prokurator Helenie Wolińskiej. Gurowska nie doczekała wyroku, ponieważ zmarła w 1998 r. Z kolei za Wolińską, która była już obywatelką Wielkiej Brytanii, wystawiono europejski nakaz aresztowania. Brytyjczycy jednak odmówili Polakom ekstradycji byłej prokurator. W 2008 r. prezydent RP Lech Kaczyński uhonorował gen. „Nila” Orderem Orła Białego – najwyższym i najstarszym polskim odznaczeniem. 24 lutego 1953 roku, w więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie zamordowano generała Augusta Emila Fieldorfa ps. „NIL” Gen. Fieldorf został zatrzymany przez funkcjonariuszy UB 10 listopada 1950 r. Dopiero 11 dni później Naczelna Prokuratura Wojskowa wydała formalny, choć faktycznie bezprawny nakaz aresztowania. Podpisała go prokurator ppłk Helena Wolińska (pierwotne nazwisko Fajga Mindla Danielak). Ta przedwojenna komunistka, w latach okupacji szefowa biura Sztabu Głównego GL i AL, zaraz po wojnie kierująca Wydziałem Ogólnym Komendy Głównej MO (jej ówczesnym mężem był Franciszek Jóźwiak, pierwszy komendant główny MO). Do pracy w prokuraturze wojskowej przeszła zaraz po skończeniu studiów prawniczych na UW w 1949 r. W ciągu 5 lat pracy w NPW (do 1954 r.) była kolejno szefową kilku wydziałów tej instytucji, w tym Wydziału Kadr i Wyszkolenia. Następnie przeszła do Prokuratury Generalnej, a później przez wiele lat wykładała w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. Po 1968 r. wyjechała z Polski wraz z kolejnym mężem, żydowskim pseudoekonomistą prof. Włodzimierzem Brusem. Do śmierci mieszkała w Wielkiej Brytanii, która odmówiła jej ekstradycji. 15 lutego 1951 r. Helena Wolińska – również bezprawnie – przedłużyła areszt gen. Fieldorfowi. Do jej wniosku w tej sprawie przychylili się sędziowie Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie: płk Aleksander Warecki, mjr Mieczysław Widaj i mjr Zygmunt Wizelberg. Sędzia Warecki (pierwotnie Warenhaupt), przedwojenny aplikant adwokacki z Krakowa, w latach 1944-1945 był członkiem Sądu Polowego 4. Dywizji Piechoty LWP, następnie kierował sądami wojskowymi w Katowicach i Wrocławiu, a w latach 1948-1952 był szefem WSR w Warszawie. Ze służby wojskowej odszedł w 1956 r. i prawie do śmierci (w 1986 r.) pracował jako adwokat. Sędzia Widaj był przed wojną aplikantem sądowym, walczył we wrześniu 1939 r. jako dowódca plutonu artylerii, później był oficerem AK, a w 1945 r. został zmobilizowany do LWP. W latach 1949-1952 był wiceszefem, następnie szefem WSR w Warszawie, zaś w latach 1954-1956 wiceprezesem Naczelnego Sądu Wojskowego. Po odejściu z wojska pracował jako radca prawny. Sędzia Wizelberg, przedwojenny aplikant adwokacki w Stanisławowie, w czasie wojny służył w Armii Czerwonej, skąd w 1944 r. skierowano go do LWP. Po wojnie był prokuratorem wojskowym, w 1949 r. został sędzią WSR w Warszawie, po dwóch latach przeszedł do Naczelnego Sądu Wojskowego, gdzie pracował do 1962 r., a następnie do 1971 r. był sędzią Izby Wojskowej Sądu Najwyższego. 13 grudnia 1950 r., na rozkaz dyrektora Departamentu Śledczego MBP płk. Józefa Różańskiego (pierwotnie Goldberg), gen. Fieldorf został osadzony w więzieniu przy ul. Rakowieckiej. Śledztwo, za zgodą naczelnika Wydziału Śledczego MBP ppłk. Ludwika Serkowskiego, przejął ppor. Kazimierz Górski. Bestialskie znęcanie się nada bezbronnym bohaterem wykonywał od 21 grudnia 1950 r. do 14 lipca 1951 r. Górski sporządził też kłamliwy akt oskarżenia, w którym zarzucił „Nilowi” wydawanie rozkazów likwidowania, względnie rozpracowywania, przy współpracy z Niemcami, komórek PPR, oddziałów GL i AL oraz partyzantki radzieckiej. Dokument ten zatwierdził wicedyrektor departamentu śledczego MBP Wiktor Leszkowicz, a podpisał 22 października 1951 r. wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL Benjamin Wajsblech. On też prowadził ostatnie przesłuchanie gen. Fieldorfa 25 lipca 1951 r., a kilka miesięcy później oskarżał go przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie. W raporcie komisji powołanej w 1956 r. dla zbadania przejawów łamania praworządności przez pracowników Generalnej Prokuratury i Prokuratury m. st. Warszawy Wajsblechowi zarzucono bezpodstawne aresztowania podejrzanych i przetrzymywanie ich w areszcie mimo braku uzasadnionych przyczyn, usuwanie z akt śledztw protokołów zeznań korzystnych dla oskarżonych, sztuczne rozdzielanie spraw, które powinny być rozpatrywane łącznie, psychiczne i fizyczne upokarzanie i maltretowanie osób przesłuchiwanych, które podawały, że zachowanie Wajsblecha było nieraz gorsze niż oficerów śledczych. W rezultacie w 1957 r. zwolniono go z prokuratury, po czym został radcą prawnym. Zmarł w 1991 r. 16 kwietnia 1952 r. po kilkugodzinnym procesie sąd w składzie: Przewodniczący Maria Gurowska oraz ławnicy Michał Szymański i Bolesław Malinowski, uznał gen. Fieldorfa winnym czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia i skazał na karę śmierci. Sędzia Maria Gurowska, przedwojenna komunistka, w czasie wojny członek PPR i AL, od 1951 r. była sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Następnie aż do 1970 r. pracowała jako dyrektor departamentu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Zmarła w 1998 r. (pod zmienionym nazwiskiem Górowska), kiedy rozpoczął się proces o popełnione przez nią zabójstwo sądowe. Do końca życia twierdziła, że wyrok na gen. Fieldorfa był słuszny. 20 października 1952 r. sędziowie Sądu Najwyższego: Igor Andrejew, Gustaw Auscaler i Emil Merz, podtrzymali ten wyrok. Sędzia Andrejew przez 35 lat (do 1985 r.) był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, w 1954 r. został profesorem nadzwyczajnym, a 10 lat później zwyczajnym. Współtworzył uchwalony w 1969 r. Kodeks Karny, na początku lat 70. przewodniczył Komitetowi Nauk Prawnych PAN, jego podręczniki do niedawna obowiązywały na polskich uczelniach. Zmarł w 1994 r. Nie żyją także sędziowie Merz i Auscaler. Obaj po zakończeniu kariery sądowej wyjechali do Izraela, gdzie zmarli. Marcową emigrantką była również wiceprokurator Generalnej Prokuratury PRL (zwolniona, tak jak Wajsblech, w 1957 r.) Paulina Kern, która oskarżała gen. Fieldorfa przed Sądem Najwyższym. Także i ona zmarła w Izraelu w 1980 r. Wyrok na „Nilu” wykonano 24 lutego 1953 r. Egzekucję nadzorowali prokurator Witold Gatner i wicedyrektor Departamentu Sądowego Prokuratury Generalnej Alicja Graff. Oboje jeszcze żyją, podobnie jak śledczy UB Kazimierz Górski. W przeciwieństwie do Wolińskiej, nie są jednak objęci żadnym śledztwem w sprawie mordu na gen. Fieldorfie. Generał August Emil Fieldorf „Nil” (20 marca 1895-24 lutego 1953) był jedną z najwspanialszych postaci polskiej konspiracji Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej i „Nie”. Na mocy wyroku sądów PRL opartych na monstrualnym oskarżeniu o współpracę z okupantem, Generał „Nil” skazany został na śmierć, a wyrok wykonano 24 lutego 1953. Generał „Nil” był najwyższym stopniem i autorytetem dowódcą Armii Krajowej i poakowskiej konspiracji, który znalazł się w rękach powojennego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i który za swoją wierność wolnej Polsce zapłacił życiem. W roku 1991 Pani Zofia Zarkadas, wnuczka Generała mieszkająca w Edmonton, Alberta, Kanada, udostępniła mi taśmę magnetofonową z zapisem wspomnień Pani Janiny Fieldorfowej, wdowy po Generale, a jej babki (1898-1979) i wyraziła zgodę na opublikowanie transkryptu tej taśmy w Zeszytach Historycznych Instytutu Literackiego w Paryżu. Pani Maria Fieldorf-Czarska, córka Generała mieszkająca w Polsce, również wyraziła zgodę na tę publikację. (Druga córka Generała, Krystyna, zmarła w 1979 r.) Taśma została nagrana przez panią Janinę Fieldorfową w roku 1977 w Gdańsku. Nagranie to było Jej inicjatywą – pragnęła pozostawić Rodzinie pewien dokument W całości zapis tej taśmy nie był nigdy wcześniej udostępniony ani opublikowany. Kilka małych fragmentów, dotyczących głównie okresu przedwojennego, zostało wykorzystanych w rozproszonych artykułach pani Marii Fieldorf (bratanicy Generała) i pana Leszka Zachuty, Całość wspomnień pani Fieldorfowej, a w szczególności Jej opowieść o tragicznym okresie powojennym, stanowi, moim zdaniem, istotny dokument niedawnej historii Polski. W wymiarach doli człowieczej jest to dokument tragedii ludzkiej, a także miłości dwojga ludzi. MORD GENERAŁA AUGUSTA EMILA FIELDORFA „NILA” NIEZNANE DOKUMENTY Nieznane dokumenty dotyczące gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”, wśród nich arkusz ewidencji personalnej i własnoręcznie napisany życiorys, odnaleziono w Centralnym Archiwum Wojskowym w Warszawie. Urszula Jardzioch, kierownik sekcji informacji i udostępniania akt CAW, powiedziała PAP, że na dokumenty z okresu 1945 – 1950 dotyczące gen. Augusta Emila Fieldorfa natrafiono podczas opracowywania akt internowanych żołnierzy AK. Są one cennym uzupełnieniem jego akt personalnych z okresu przedwojennego, posiadanych przez Centralne Archiwum Wojskowe. Arkusz ewidencji personalnej sporządzony w Łodzi w 1948 roku dla Rejonowej Komendy Uzupełnień zawiera przebieg ponad trzydziestoletniej służby wojskowej Augusta Emila Fieldorfa, od 1912 r., gdy został członkiem 1 kompanii Związku Strzeleckiego w Krakowie. Widnieje na nim nazwisko Walenty Gdanicki, pod którym gen. Fieldorfa aresztowano 8 marca 1945 roku, i – nierozpoznanego przez NKWD – wywieziono do Związku Sowieckiego. W omawianym dokumencie gen. Fieldorf podaje, że od stycznia do marca 1945 r. był szefem I Oddziału organizacji „NIE”. Fakt pełnienia przez niego tej funkcji w organizacji, której zadaniem było kontynuowanie walki o niepodległość Polski po wkroczeniu Armii Czerwonej, znany był komunistycznym władzom bezpieczeństwa, o czym piszą Maria Fieldorf i Leszek Zachuta w książce „Generał Fieldorf „Nil”. Fakty, dokumenty, relacje”. Generał miał tego świadomość. W życiorysie pisanym 3 stycznia 1948 roku gen. Fieldorf podaje: „Wiadomości o aresztowaniach i wywożeniu oficerów AK dyktują mi dalszą konspirację w org. NIE (Niepodległość), gdzie jestem oficerem org. (organizacyjnym – PAP). 8 marca 1945 r. zostałem aresztowany przez władze sowieckie. Stare, jeszcze z czasów okupacji niemieckiej dokumenty na nazwisko Gdanickiego Walentego, służyły mi przez cały czas pobytu w Rosji, dokąd wywieziony zostałem na roboty leśne i ziemne, a następnie przywieziony z powrotem do kraju 27 X 1947 r. Z Rosji wróciłem w stanie całkowitego wyczerpania fizycznego z dystrofią III stopnia i obecnie jeszcze jestem niezdolny do żadnej pracy. Chociaż stan zdrowia znacznie się już mi poprawił, kuracja może potrwać 2-3 miesięcy”. Wśród prezentowanych przez z CAW jest także dotyczący Fieldorfa dokument ewidencyjny NKWD z teczki akt personalnych, z czasów jego pobytu w obozie w Związku Sowieckim, a także przepustka wystawiona przez Państwowy Urząd Repatriacyjny na nazwisko Gdanicki, która podaje datę powrotu z ZSRS – 28 października 1947 r. i upoważnia do bezpłatnego przejazdu do miejsca zamieszkania. Po ujawnieniu się gen. Fieldorf był inwigilowany. Ostatni chronologicznie z dokumentów („karta zastępcza”), odnalezionych w CAW dotyczy przekazania 18 lipca 1950 roku z MON do Głównego Zarządu Informacji WP akt personalnych gen. Walentego Gdanickiego. Przez cały czas aż do aresztowania w listopadzie 1950 roku przez władze bezpieczeństwa gen. Fieldorf miał dokumenty na nazwisko Gdanicki, gdyż – jak piszą Maria Fieldorf i Leszek Zachuta – oficer Rejonowej Komendy Uzupełnień oświadczył, że musi oprzeć się na dokumencie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego wystawionym na takie właśnie nazwisko. Tym nazwiskiem Fieldorf podpisał się pod informacjami dla RKU. W akcie oskarżenia zarzucono mu, że jako szef Kedywu AK wydawał rozkazy, instrukcje i wytyczne dotyczące likwidacji oddziałów sowieckiej i polskiej lewicowej partyzantki oraz działaczy PPR, GL i AL. Oskarżenie było spreparowane i nie miało nic wspólnego z rzeczywistością. Generał August Emil Fieldorf został w kwietniu 1952 roku skazany na śmierć na podstawie dekretu o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy i zdrajców Narodu Polskiego. Wyrok wykonano 24 lutego 1953 roku. Ciało generała sprofanowano zakopując w dole, w nieznanym do dziś miejscu. Centralne Archiwum Wojskowe powstało w 1919 roku w celu przechowywania i porządkowania materiałów archiwalnych wytworzonych przez polskie związki niepodległościowe, jednostki i instytucje wojskowe. Po wybuchu II wojny światowej najcenniejsze dokumenty zostały ewakuowane z Polski. Po zakończeniu wojny starano się scalić rozproszone w kraju i za granicą zbiory. Po 1989 r. CAW wzbogaciło się o kopie dokumentów z archiwów Rosji, Litwy, Białorusi i Ukrainy. Obecnie zasób CAW liczy ok. 14 km akt. Obok dokumentów historycznych w CAW przechowywane są także materiały archiwalne dotyczące współczesnego Wojska Polskiego w tym polskich misji wojskowych (PAP) Należy zawsze przypominać oprawców którzy zakatowali Generała. Byli to pracujący w Polsce sługusi Moskwy żydowscy prokuratorzy i sędziowie. Opisałem to szczegółowo i precyzyjnie w tekście „Żydowscy mordercy generała Fieldorfa „Nila”. Zamordowali i uciekli do Izraela”. Męczeństwo Generała Augusta Emila Fieldorfa „Nila” jest symbolem losów całego pokolenia. Źródła: Zeszyty Historyczne 101, str. 91-114. Instytut Literacki, Paryż 1992. Andrzej M. Kobos Za: , Poniżej kilka uzupełnień do powyższego tekstu zaczerpniętych z komentarzy: 4. Jest „dla zbadania przejawów łamania praworządności” – winno być: dla zbadania nieplanowanych odstępstw od bolszewickiego bezprawia 5. Jest „Wyrok na „Nilu” wykonano 24 lutego 1953 r.” – winno być: Bestialski mord na bohaterskim „Nilu” przeprowadzono 24 lutego 1953 r. 6. Jest „Egzekucję nadzorowali ” – winno być: Mord nadzorowali 7. Jest „Na mocy wyroku sądów PRL” – winno być: Wykonując powierzone przez sowiecko-żydowskich zbrodniarzy zadania … „Należy zawsze przypominać oprawców którzy zakatowali Generała. ” – i tak winno być! Szczęść Boże Autorowi / Uzupełnienie wstawił: panMarek 18:01:09 =============== Podobne: Nila zabili Żydzi ====================== Generał August Emil Fieldorf „Nil” został aresztowany przez funkcjonariuszy UB 10 listopada 1950 r. Dopiero 11 dni później Naczelna Prokuratura Wojskowa wydała formalny nakaz aresztowania Generała, podpisa ny przez prokurator ppłk. Heleną Wolińską. 15 lutego 1951 – również bezprawnie – przedłużyła areszt gen. Fieldorfowi. Do jej wniosku w tej sprawie przychylili się sędziowie Wojskowe- go Sądu Rejonowego w Warszawie: płk Aleksander Warecki, mjr Mieczysław Widaj i mjr Zygmunt Wizelberg. Helena Wolińska – Brus (Felicja (Fajga Mindla) Danielak), ps. Lena, ur. 28 lutego 1919 r. w Warszawie, zm. 26 listopada 2008 w Oksfordzie – polska działaczka komunistyczna pochodzenia żydowskiego, prokurator, polityk, nauczyciel akademicki, oskarżająca w procesach politycznych okresu stalinizmu w Polsce Ludowej, w tym w tzw. mordach sądowych. Przedwojenna komunistka, w latach okupacji sowieckiej szefowa biura Sztabu Głównego Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, zaraz po woj nie kierująca Wydziałem Ogólnym Komendy Głównej MO. Do pracy w prokuraturze wojskowej przeszła zaraz po ukończeniu studiów prawniczych na UW w 1949 r. W ciągu 5 lat pracy w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej (do 1954 r.) była kolejno szefową kilku wydziałów tej instytucji, w tym Wydziału Kadr i Wyszkolenia. Następnie przeszła do Prokuratury Generalnej, a później przez wiele lat wykładała w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. Pierwszy komendant główny MO Franciszek Jóźwiak był jej ówczesnym mężem. Po 1968 r. wyjechała z Polski wraz z kolejnym mężem, znanym żydowskim ekonomistą prof. Włodzimierzem Brusem, w jej pierwszym i trzecim związku małżeńskim. Wolińska zmarła w Oksfordzie. Nie była sądzona w Polsce, Wielka Bry- tania odmówiła jej ekstradycji. Prof. Włodzimierze Brus ( Beniamin Zylberberg) ur. 23 sierpnia 1921 w Płocku, zm. 31 sierpnia 2007 w Oksfordzie) – ekonomista żydowskiego pochodzenia, wykładowca Oksfordu. Głównym dziełem Brusa jest książka „Od Marksa do rynku” (ang. „From Marx to the Market” 1989, wydanie polskie 1992) opracowana wspólnie z profesorem ekonomii Kazimierzem Łaskim, Prof. Kazimierz Łaski urodził się w rodzinie żydowskiej jako Hendel Cygler. — W okresie wojennym należał do Gwardii Ludowej. W latach 1945 – 19- 50 pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, w którym od stanowiska referenta doszedł do funkcji naczelnika wydziału w Departamencie IV MBP. Służbę zakończył w stopniu majora. W 1950 r. został oddelegowany do dyspozycji KC PZPR i skierowany do Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych. Sędzia Aleksander Warecki ( Warenhaupt), — przedwojenny aplikant adwokacki w Krakowie, pochodzenia żydowskiego. W latach 1944-1945 był członkiem Sądu Polowego 4. Dywizji Piechoty Ludowego Wojska Polskiego, następnie kierował sądami wojskowymi w Katowicach i Wrocławiu, a w latach 1948 – 1952 był szefem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Zmarł w 1986 roku. „Życie Warszawy” w nekrologu podało: „…odszedł płk A. Warecki, prawy, ofiarny i skromny…”. Sędzia Mieczysław Widaj służył w Ludowym Wojsku Polskim. — W latach 1949- 1952 był wiceszefem, następnie szefem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, zaś w latach 1954-1956 wiceprezesem Na czelnego Sądu Wojskowego. mjr Zygmunt Wizelberg urodzony r. w Krakowie. — Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie (1935 r.). Do wybuchu wojny (1939 r.) pracował jako aplikant adwokacki. Od 1941 r. w Armii Czerwonej pracował w Kazachstanie. Od maja 1944 r. w Ludowym Wojsku Polskim zajmował stanowiska w aparacie oświatowym i polityczno-wychowawczym. Od 1946 r. w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej na stanowiskach: asesora, oficera śledczego, podprokuratora i wiceprokuratora. Od 1951 r. w sądownictwie wojskowym na stanowisku sędziego w Wojskowym Sądzie Rejo nowym w Warszawie. W latach 1952 – 1957 pracował w Najwyższym Sądzie Wojskowym oraz Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego w Warszawie. Sędzia Wizelberg chcąc wykonać wcześniej przewidzianą „normę”, po sprawdzeniu danych personalnych podsądnego, zaczynał pisać uzasadnienie wyroku. Nie słuchał wyjaśnień oskarżonych ani mowy prokuratora i obrońcy, jeżeli tacy brali udział w procesie. Przez rok pracy jako sędzia zdążył skazać na śmierć co najmniej kilka osób, oraz wielu ludzi na pobyt w więzieniu. 13 grudnia 1950 r., na rozkaz dyrektora Departamentu Śledczego MBP płk . Józefa Różańskiego (Józefa Goldberga), gen. Fieldorf został osadzony w więzieniu przy ul. Rakowieckiej. płk. Józef Różański (Józef Goldberg) — oficer NKWD I Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP), członek nielegalnej Komunistycznej Partii Polski (KPP), gdzie pracował w Centralnym Biurze Żydowskim. Już w czasie studiów rozpoczął współpracę z NKWD. Sam we własnoręcznym życiorysie podał swoje stanowisko w NKWD: pracownik „gosudarstwiennoj biezopasnosti”. W 1940 r. został wezwany do Lwowa, gdzie rozpoczął pracę w Oddziale Po litycznym NKWD dla polskich jeńców wojennych. W 1939 r. – pełnił funkcję oficera polityczno-wychowawczego oraz służył za tłumacza. Słynął z donosicielstwa do NKWD na wszystkich, w tym tak- że swoich towarzyszy, za różne odchylenia. W tym czasie zaskarbił sobie względy późniejszego założyciela bezpieki – gen. NKWD Iwana Sierowa. 22 czerwca 1941 r. dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej, a 27 czerwca został rozkazem Berii odwołany z powrotem do NKWD. Po ataku Niemiec na ZSRR udał się wraz z lwowskim NKWD do obozu jeńców w Starobielsku, a następnie do Sarańska i Samarkandy. Latem 1941 r. w czasie ewakuacji więzień, jako funkcjonariusz NKWD brał udział w rozstrzeliwaniu więźniów, również Żydów, w kaźniach NKWD. Łącznie NKWD zamordowało ok. 35 tys. uwięzionych. Np. w lwowskich kaźniach NKWD – Brygidki (więzienie), więzienie śledcze NKWD – Zamarystynów, więzienie na ulicy Łąckiego we Lwowie wymordowano ok 7 tys. więźniów,w Łucku ofiarą masakry padło około 2 tys. więźniów, w Wilnie około 2 tys., w Złoczowie około 700, w Dubnie około 1000, w Prawieniszkach 500 więźniów, oprócz tego w Drohobyczu, w Borysławiu, w Czortkowie, w Berezweczu, w Samborze, w Oleszycach, w Nadwórnej, w Brzeżanach. W ciągu tygodnia, w czerwcu 1941 roku NKWD wymordowało w więzieniach co najmniej 14700 więźniów, na szlakach ewakuacyjnych zostało zamordowanych przeszło 20 tysięcy. Różański później zbiegł w głąb ZSRR, gdzie aż do 1943 r. pracował w NKWD. Szybki awans w strukturach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego zawdzięczał temu, iż będąc dyspozycyjny wobec Bolesława Bieruta i Iwana Sierowa wykonywał posłusznie ich polecenia. Ponurą sławę zdobyły metody śledcze Różańskiego – sprowadzały się one do dopasowywania materiału śledczego do wcześniej opracowanych tez oskarżenia. Zeznania były wydobywane za pomocą tortur, które Różański stosował powszechnie. Zyskał sobie miano człowieka bezwzględnego i nie- zwykle brutalnego – osoby przez niego przesłuchiwane mówiły, że był sadystą. Jest absolutnie bezsporne, że Różański sam bił do krwi, tolerował bicie i podżegał do niego podwładnych mu funkcjonariuszy, bijąc w ich obecności. Jego istotną umiejętnością „zawodową” było psychiczne dręczenie ludzi w śledztwie i wydostawanie od nich tą drogą informacji, często fałszywych, których wcześniej nie podaliby nawet podczas tortur w katowniach gestapowskich. Setki osób, przesłuchiwanych przez Różańskiego lub jego podwładnych, straciło życie lub zostało kalekami. Jego ofiarami byli również więźniowie Żydzi. Różański osobiście nadzorował śledztwo w sprawie Witolda Pileckiego i jest faktycznym sprawcą skazania go na karę śmierci. Swoimi „metodami śledczymi” (również torturami) Różański objął członków partii, których postanowiła wyeliminować ekipa Bieruta. Jego ofiarami w tej wewnętrznej rozgrywce w PZPR stali się Marian Spychalski, Włodzimierz Lechowicz (sowiecki agent w aparacie Delegatury Rządu na Kraj, aresztowany 13 października 1948 roku na osobiste polecenie Bolesława Bieruta), Piotr Jaroszewicz. Od jego nazwiska powstał termin „różańszczyzna” – stalinowskie metody śledczych, preparowania dowodów i fingowania procesów sądowych. Zmarł 21 sierpnia 1981 roku w wyniku choroby nowotworowej, pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie. Śledztwo w sprawie gen. Fieldorfa, za zgodą naczelnika Wydziału Śledcze go Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego ppłk. Ludwika Serkowskie- go, przejął ppor. Kazimierz Górski. Ludwik Serkowski (ur. 13 sierpnia 1919 w Kłodnem, zm. 13 września 1990 w Warszawie) – podpułkownik UB, oficer śledczy, zastępca szefa WUBP w Katowicach w latach 1952-1954. W 1944 r. przeszedł szkolenie w ośrodku NKWD w Kujbyszewie. Od 2 wrze śnia 1944 r. pracownik Sekcji Śledczej Resortu Bezpieczeństwa Publiczne- go, od grudnia 1945 kierował sekcją jednego z wydziałów MBP. Od 1947 r. zastępca naczelnika, a od 1949 r. naczelnik Wydziału II Departamentu Śledczego MBP. W latach 1951-1952 naczelnik Wydziału III tego departamentu. W listopadzie 1952 r. przeniesiony do Katowic na zastęp- cę szefa WUBP, 1 VII 1954 r. powrócił do centrali MBP w Warszawie. W latach 1954-1956 służył w MO. Uchwałą Prezydium KRN z 17 września 1946 r. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Kazimierz Górski – śledczy, przesłuchiwał i torturował generała Fieldorfa i sporządził akt oskarżenia. Mieszkał do śmierci w Warszawie ani razu nie będąc wzywany na przesłuchanie w sprawie zbrodni, której się dopuścił, nie mówiąc już nawet o postawieniu go w stan oskarżenia. Sporządził też kłamliwy akt oskarżenia, w którym zarzucił Fieldorfowi wydawanie rozkazów likwidowania, względnie rozpracowywania, przy współpracy z Niemcami, komórek PPR, oddziałów Gwardii Ludowej i Armii Ludowej oraz partyzantki radzieckiej. Dokument ten zatwierdził wicedyrektor departamentu śledczego MBP Wiktor Leszkowicz, a podpisał 22 października 1951 r. wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL Benjamin Wajsblech. On też prowadził ostatnie przesłuchanie 25 lipca 1951 r., a kilka miesięcy później oskarżał go przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie. Wiktor Leszkowicz (ur. 17 października 1918, Żyźniewo) – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP od 15 listopada 1951 do 8kwietnia 1954, naczelnik Wydziału III Departamentu Śledczego MBP , podpułkownik bezpieki. Beniamin Wejsblech (Beniamin Wajsblech) (ur. 22 grudnia 1908 r. zm. 13 marca 1991 r. w Warszawie) – wiceprokurator Generalnej Prokuratury PRL, oskarżyciel w procesach politycznych w czasach stalinizmu. Pochodził z zamożnej, żydowskiej rodziny kupieckiej. Przed wybuchem II wojny światowej sprzedał majątek, pieniądze lokując w szwajcarskich ban kach. We wrześniu 1939 udał się do Związku Radzieckiego, stając się komunistą. Po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939 r.) zajął posadę prokuratora we Lwowie. Po wojnie był stalinowskim prokuratorem w Polsce, żądał kary śmierci dla Jana Stachniuka oraz był oskarżycielem generała Augusta Emila Fieldorfa „Nila”. Bezpodstawnie wydawał nakazy aresztowań i przetrzymywał „podejrzanych” w areszcie, pomimo braku uzasadnionych przyczyn. Usuwał z akt śledztw protokoły zeznań korzystne dla aresztowanych, bezpodstawnie rozdzielał sprawy, które powinny być rozpatrywane łącznie, psychicznie i fizycznie upokarzał i maltretował osoby przesłuchiwane, które podawały, że zachowanie Wajsblecha było gorsze niż oficerów śledczych Uchwałą Rady Państwa z 6 lipca 1954 r. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w 1991 r. 16 kwietnia 1952 r. po kilkugodzinnym procesie sąd w składzie: przewodniczący Maria Gurowska oraz ławnicy Michał Szymański i Bolesław Malinowski, uznał Augusta Emila Fieldorf „Nila” winnym czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia i skazał na karę śmierci. Sędzia Maria Gurowska, do końca życia twierdziła, że wyrok na gen. Fieldorfa był słuszny. Maria Gurowska vel Maria Górowska vel Maria Sand vel Genowefa Maria Danielak z domu Zand (ur. 1 października 1915 r., zm. 31 sierpnia 1998 r.) – polska sędzia pochodzenia żydowskiego w okresie PRL. Urodziła się w Łodzi. Córka Moryca (Mariana) i Frajdy (Franciszki) z Eisenmanów. Oj- ciec był buchalterem, pośrednikiem handlowym (zmarł w 1941 r.) W czasie okupacji niemieckiej używała „aryjskich” dokumentów na nazwisko Genowefa Maria Danielak. Owe dokumenty zostały wydane dla niej przez Polaków ratujących życie Żydom z organizacji „Żegota”, narażających własne życie i swoich rodzin. Posiadała wystawioną przez „Żegotę” kennkartę ( dowód osobisty) na nazwisko Genowefa Maria Danielak, jak również wydaną przez parafię rzym-kat. metrykę chrztu. Duchowni para- fii rzym-kat. również narażali swoje życie w wydawaniu metryk chrztu, ratując w ten sposób życie ukrywającym się Żydom. Do wydania niemieckiej kennkarty niezbędne były: wniosek ubiegającego się, metryka, dowód osobisty, ewentualne świadectwo ślubu. Polaków obowiązywało złożenie pod przysięgą oświadczenia o aryjskim pochodzeniu. W lutym 1940 r. wraz z rodzicami opuściła nielegalnie Łódź. Przez rok mieszkała w Żyrardowie, następnie w Warszawie.. Od 1943 r. była w szere-gach Gwardii Ludowej i PPR. W styczniu 1945 r. została skierowana do pracy w Zarządzie Miejskim w Częstochowie na stanowisko kierownika Wydziału Informacji i Propagandy. W marcu 1945 r. powróciła do Łodzi, gdzie została instruktorem propagandy KW PPR. Dwa miesiące później zorganizowała tam Wojewódzką Szkołę Partyjną i została jej dyrektorką. W marcu 1946 r. otrzymała polecenie zorganizowania w Łodzi Szkoły Prawniczej Ministerstwa Sprawiedliwości i objęcia stanowiska dyrektora. Od 4 I 1951 r. była sędzią Wydziału IV Karnego Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego z jednoczesnym utrzymaniem w mocy delegacji do Ministerstwa Sprawiedliwości. W latach 1950-1954 Gurowska zasiadała w składach sędziowskich sekcji tajnej Sądu Wojewódzkiego w Warszawie – ferującej wyroki w sprawach politycznych, zleconych do realizacji przez kierownictwo Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, w sekcjach tajnych istniejących przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, Sądzie Wojewódzkim w Warszawie i Sądzie Najwyższym. Aktywnie uczestniczyła w kilku głośnych procesach politycznych okresu stalinowskiego. na podstawie sfabrykowanych przez prokurator Helenę Wolińską dowodów skazała na karę śmierci gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”. 5 V 1992 r. Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskie mu wszczęła śledztwo w sprawie zbrodni popełnionej na gen. Auguście Emilu Fieldorfie „Nilu”, a po jego zakończeniu 10 VIII 1995 r. Prokuratura Wojewódzka w Warszawie postawiła Gurowskiej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 225 § 1 kodeksu karnego. Podczas przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej w Szczytnie 25 VIII 1995 r. Gurowska podtrzymała zasadność wyroku wydanego na gen. Fieldorfa, uznając nadal wyrok śmierci na generała za słuszny. W 1995 r. w piśmie do ministra sprawiedliwości napisała, że wymierzając karę, opierała się na dowodach, na podstawie obowiązującego wówczas prawa. Proces karny przeciwko Gurowskiej rozpoczął się 22 grudnia 1997 r. w gmachu sądów przy alei Solidarności w Warszawie. W wyznaczonym terminie rozprawy, oskarżona nie stawiła się przed sądem i aż do śmierci konsekwentnie nie zgłaszała się na rozprawy. ______________________________ 20 października 1952 r. sędziowie Sądu Najwyższego: Igor Andrejew, Gustaw Auscaler i Emil Merz, podtrzymali wyrok śmierci wydany na gen Fieldorfa /;Nila”. Gustaw Auscaler, żydowski morderca sądowy,w 1968 r. wyjechał do Izraela. Od kilku lat jest poszukiwany przez Interpol międzynarodowym listem gończym. Sędzia Andrejew — przez 35 lat (do 1985 r.) był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, w 1954 r. został profesorem nadzwyczajnym, a 10 lat później zwyczajnym. Współtworzył uchwalny w 1969 r. Kodeks Karny, na początku lat 70. przewodniczył Komitetowi Nauk Prawnych PAN, jego podręczniki do niedawna obowiązywały na polskich uczelniach. Zmarł w 1994 r. Emil Merz – adwokat, żydowski morderca sądowy, funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, sędzia Sądu Najwyższego PRL. Sędzia Emil Merz orzekał najczęściej oraz był sędzią sprawozdawcą spośród sędziów tajnej sekcji Sądu Najwyższego. Z 34 wyroków kar śmierci orzeczonych w I instancji utrzymał 14. W tym samym roku uczestniczył w utrzymaniu 10. orzeczonych wcześniej kar śmierci. Istotną rolę pełnił między innymi w mordzie sądowym na gen. Fieldorfie. ________________________________ Nie żyją sędziowie Merz i Auscaler. Obaj po zakończeniu kariery sądowej wyjechali do Izraela, gdzie zmarli. Emigrantką do Izraela była również wiceprokurator Generalnej Prokuratury PRL – Żydówka Paulina Kern, która oskarżała gen. Fieldorfa przed Sądem Najwyższym. Także i ona zmarła w Izraelu w 1980 r. Wyrok na “Nilu” wykonano 24 lutego 1953 r. Egzekucję nadzorowali prokurator Witold Gatner i wicedyrektor Departamentu Sądowego Prokuratury Generalnej Alicja Graff. Oboje jeszcze żyją, podobnie jak śledczy UB Kazimierz Górski. W przeciwieństwie do Wolińskiej, nie są jednak objęci żadnym śledztwem w sprawie mordu na gen. Fieldorfie. Generał August Emil Fieldorf “Nil” ( marca 1895 r. – zamordowany przez stalinowskich oprawców 24 lutego 1953 r.) był jedną z najwspanialszych postaci polskiej konspiracji: Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej i Nie. NIE – kadrowa organizacja wojskowa, której zadaniem było kontynuowanie walki o niepodległość Polski po wkroczeniu Armii Czerwonej. Nazwa może być tłumaczona na dwa sposoby – NIE jako skrót od słowa „Niepodległość” lub jako symbol sprzeciwu wobec ZSRR. Komendantem Głównym NIE został generał Leopold Okulicki przyjmując pseudonim „Nowak”. Na mocy wyroku sądów PRL opartych na monstrualnym oskarżeniu o współpracę z okupantem, Generał „Nil” skazany został na śmierć, a wyrok wykonano 24 lutego 1953. Generał „Nil” był najwyższym stopniem i autorytetem dowódcą Armii Krajowej i po akowskiej konspiracji, który znalazł się w rękach powojennego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i który za swoją wierność wolnej Polsce zapłacił życiem. “Męczeństwo Generała Augusta Emila Fieldorfa „Nila” jest symbolem losów całego pokolenia”. _____________________________________ Dokumenty, źródła, cytaty: Za: Za; Strona głównaPiekarnia Buczek Piekarnia Buczek - informacjeGenerała Augusta Fieldorfa-Nila 17 - Kraków tagi: cukierniacukierniepiekarnia Adres - dokładne informacje. Kraj: Polska Województwo województwo Małopolskie Dzielnica: Prądnik Biały Miasto: Kraków Kod pocztowy: 30-962 Ulica: Generała Augusta Fieldorfa-Nila 17 Dane Kontaktowe - Piekarnia Buczek. Najnowsze wpisy blogowe Podobne miejsca oraz firmy zlokalizowane okolicy miasta Kraków. Zobacz najpopularniejsze popularne miasta zyskujące na Popularności w Polsce: Kraków, Warszawa, Katowice, Bydgoszcz, Zakopane, Wrocław, Poznań, Kielce, Gdańsk, Gdynia, Łódź, Opole, Sprawdź również inne miasta: Złoczew, Zelów, Zdzieszowice, Zakliczyn, Wysoka, Wielichowo, Wasilków, Tyczyn, Tuszyn, Trzcianka, Tolkmicko, Tarczyn, Świnoujscie, Świętochłowice, Świecie, Poniatowa, Polanów, Płock, Pieszyce, Ostrów Wielkopolski, Olszyna, Olawa, Nowe Brzesko, Nowa Ruda, Nisko, Nidzica, Mrozy, Modliborzyce, Mikołajki, Międzybórz, Miasteczko Śląskie, Lubniewice, Lubień Kujawski, Łabiszyn, Kwidzyn, Kunów, Krotoszyn, Kornik, Konstantynow Łódzki, Jeziorany, Jelenia Góra, Jaworzno, Jastrowie, Gorzów Wielkopolski, Frombork, Dzierzoniów, Dobra-Powiat-Lobeski, Dębno, Darłowo, Brzeg Dolny, Bolków, Biłograj, Bierutów, Barlinek Popularne kategorie zyskujące na popularności w Polsce:

generała augusta fieldorfa nila 17